Papa i blacha.

Płaskie dachy i ściany z betonu

Zakryte tynkiem różnych kolorów

Młodsze czy starsze schemat jest ten sam

Czego nie widać to tego nie ma

Tysiące takich horyzont bloków

Wieczorny stukot zmęczonych kroków

Uświadamia ze są jakieś życia

Bo chęci życia tutaj nie widać

To kiepskie życia trzymane szczelnie

Umową dzieło i na zlecenie

Tysiące często wręcz ich dziesiątki

Barwne i warte tyle co chodnik

Bo chociaż służą, podnoszą standard

Przyjęta wartość jest mało warta

Nie zabraknie ich nie zbudują się

Zbytnio zajęci walczeniem o chleb.

Magazyn Porażka

Człowiek pracuje- dwa netto z hakiem

Na domiar chujni mieszka w Warszawie 

Półtora koła wynajem lokum

Trudno więc siedzi z mamą u boku

Da coś na czynsz do gara dorzuci 

Coś na używki by się nie smucic 

I zamiecione znów do pierwszego

Świdruje myśl by wyrwać się z tego

Podwyżka Panie?! Mamy dwudziestu

Chętnych do pracy na Pana miejscu

Własną działalność ZUS tysiąc złotych

A gdzie na ruchy gdzie koszt roboty

Zmiana branży to może jest wyjście

Darmowe star ze pensje najniższe

A potem może może się ruszy

Godnie żyć tu to trzeba zasłużyć.

Co się z nami stało?

Co się z nami stało? 

Nie wiem czy stało się coś

Zawiścią powiało? 

Przecież nią wieje co krok

Młodość i dojrzałość 

Przecież to dzień jest i noc

Czasu z czasem mało

A wtedy rodzi się złość

Kto przyzna nieśmiało? 

Że to popełnił on błąd? 

Życie przeleciało

Upadło jak siwy włos

Nie tak jak się chciało

Na pewno winny jest ktoś

Wiem jak to zabrzmiało

Lecz taki właśnie jest los.

świadomość daje siłę

Otwieram usta a tam co? Pustka.

Obawa czy strach serce mi muska?

Strach przed oceną strach przed precyzją

By swe poglądy poprzeć decyzją 

Otwieram usta i je zamykam

Wolno pewność i spokój zanika

To schodek niżej mojej męskości

Że w świadomości to plus, bo złości

Jest motywacja do kroków w górę

Że negatywna?! Że jest to sukces! 

Niepewność to raz, świadomość to dwa

Trzy to decyzja czy ważyć słowa

Długie spodnie co na szczycie siedzą

Wiedzą co myślą, co czują wiedzą 

Tego poniekąd uczy wspinanie

Świadomość raz, dwa zaufanie.

Tłumaczyć i rozmawiać trzeba.

Puk Puk, puk puk, puk. Co za melodia? 

Dwa i pół procent ogarnie to tak

Chociaż bym dawał z pięćdziesiąt procent

Dzisiaj to miraż tak myślę sobie

To co uważam za oczywiste 

Dla innych zwykle jest bardzo mgliste

Fakt i zarazem pułapka umysłu 

Gdy jestem pewien swoich domysłów 

Gdy coś jak słońce jasne bezsprzecznie

Tłumaczyć mi się po prostu nie chce 

Godzi to w moje poczucie wartości 

Sam w swoich oczach jestem czymś gorszym

Za prędko raczej tego nie zmienię

Choć świadomie wiem że jestem leniem 

Trzeba tłumaczyć rozmawiać trzeba

Nikt w twojej głowie przecież nie mieszka.

Zbłąkany okręt.

Jeśli port celem mój rejs bez sensu

Nie to że nie wiem że masa przeszkód

Zanim dopłynę wiem że to nie to

Zanim dopłynę już chcę uciec stąd

Port gdzie bogactwo port gdzie zaszczyty

Władza, za bardzo coś mieć a nie być

Wszędzie to samo choć czasem skryte

Bo to co wartość w istocie bidet.

Jestem jak okręt któremu brak portu

Zbłąkany powiew na otwartym morzu

Daleko mu wciąż do wizji szkutników 

Daleko też do zasobów i plików 

Pustka pokładu kiedyś we mgle skryta 

Dziś brak podkładu rys nie ukrywa

Jeśli port celem to rejs jest bez sensu

Lecz większy bezsens topienie okrętu.

droga

taka rzecz która klasyfikuje

taka rzecz którą raczej się czuje

coś co odsiewa chłopców od mężczyzn
coś co nie czyni wcale cię większym

to symbol w sumie, a czasy takie
że jak nie rąbniesz nikt go nie złapie
sens życia czasem, kiedyś ideał
konkretnej drogi sposób myślenia

nie trzeba jej mieć, nie trzeba nią być
w czasach gdy mają je też kobiety
to stan umysłu w sumie a nie rzecz
również kobiety są w tym skrajne też

trochę te czasy tak wymusiły
żeby z sobą żyć potrzeba siły
 lecz jeśli chłopcze chcesz czuć się godnie
na drogę życia weź długie spodnie